به مرگ خود نمیگرییم و به زخم دیگران آه میکشیم

به مرگ خود نمیگرییم و به زخم دیگران آه میکشیم

همیشه در محض شروع عملیات اسرائیل بالای فلسطینیان گونه های مختلف از داد و ویلا و شعار های گوناگون را را میشنویم. اما بعد از گذشت چند روز دوباره به خواب غفلت فرو رفته و نظاره گر حملات بعدی میباشیم تا دوباره شعار های ضد اسرائیلی داده و خود را یک فرد با احساس جلوه دهیم. صدای ضعیف را هیچکسی نمیشنود. بلکه باید بخاطر شنواندن صدا، قوی باشیم. یکبار هم بجای اینگونه شعار های خشک و خالی و احساسات نمایشی ندیدم که کسی بگوید که بیاییم همه دست به دست یکدیگر داده بجای خواب غفلت همه تلاش کنیم تا سر پا بایستیم و به تکنالوژی که اسرائیل دست یافته ما هم شب و روز تلاش کنیم و زحمت بکشیم تا به معادل آن دست بیابیم تا در قدم اول از زیر انحصار انها براییم. دوم اینکه در حملات اخیر همان منافقین که سه اسرائیلی را ربوده و کشتند، و بهانه یی برای اسرائیلی ها دادند تا حملات خودرا دوباره آغاز کنند،و منافقین امثال آنها را از اجتماع خود بیرون کنیم تا بهانه یی بدست دشمن ندهیم. آیا میشود دست خالی با دشمن تا دندان مصلح جنگید؟ در صدر اسلام در جنگ های مانند جنگ بدر اگر به هر پیمانه یی هم که تعداد دشمن زیاد بود، اما جنگ ها تن به تن بود که میتوانستی حد اقل از خود دفاع کنی. اما امروز جنگ از دور هدایت و انجام میشود. چرا نمیگوییم خود ما بجای خرید اسلحه از یک دشمن و استفاده بالای دیگر، یک مقدار هنگفت پول را دوباره به جیب دشمن ریختن کرده خود ماتلاش به ساخت آن نمیکنیم. آیا بدون زحمت میشود چیزی بدست اورد؟ آیا پیامبر اسلام تنها با دعا کردن و صدا کشیدن اسلام را سر پا ایستاد کرده و توسعه دادند و یا زحمات بی نهایت را کشیده و در هر قدم از تدبیر و تعقل و تلاش کار گرفته موفق شدند؟ آیا خداوند نگفته که وضعیت هیچ قومی را تغیر نمیدهد تا خود شان تغیر نکنند؟
فقط با بهانه ی "مسلمین را نمیگذارند" گفتن نمیشود از مسئولیت که خداوند به ما داده گریخت.
چندین سال به اینسو خود مردم ما در آتش میسوزد یکبار نمیگوییم که ما اینچنین هستیم. و هر روز یکدیگر را خو ما میکشیم. اما گاهی داد فلسطین را میکشیم و گاهی مصر و گاهی ممالک دیگر را در حالیکه بدبختی که ما دچار آن هستیم شاید به خواب آنها هم نیاییم.